dima
  • Grrraster

    Mijn eerste reactie op het thema ‘Raster’ was: verzet. De associaties die namelijk bij mij opkwamen waren namelijk woorden als: structuur, controle en grip. Een raster verdeeld, kadert, creërt letterlijk hokjes. Een raster is de agenda waar alles op uur en tijd moet, de excel sheet met resultaten, de ruilverkaveling uit de jaren 60. Het zorgt voor beheersing om daarmee grip en zekerheid te bieden. Het symboliseert enerzijds voor mij het huidige systeemdenken en het westerse economische keurslijf en anderzijds de ratio. Met name het laatste aspect maakt het voor mij persoonlijk omdat ik als doel heb om meer op mijn gevoel, m’n intuïtie, te gaan vertrouwen. Waar we denken met een raster controle en overzicht aan te brengen is deze ogenschijnlijk. Wat we namelijk vaak niet zien zijn de rafellranden. Het gebied waar men maling heeft aan hekken, kaders en lijnen. Het gebied waar samen wordt gewerkt, verbinding wordt gemaakt. Waar contact ontstaat door tijd te nemen. Niet oppervlakkig, beschouwend van boven, maar op de grond, elkaar in de ogen kijkend. Ik heb de rasters op twee manieren uitgewerkt. Bij de ene zijn de randen van boven aangevreten en beschadigd (kartonnen versie). Bij de andere uitwerking zijn de randen van onderaf beschadigd. In beide gevallen is het bovenaanzicht van het raster intact, pas wanneer het perspectief verandert ziet men dat het raster is aangetast.