• Flight KO76156

    Vliegen blijft voor mij een bijzondere gewaarwording. Kilometers los van de aarde, overgeleverd aan de piloot, word je geconfronteerd met je eigen kwetsbaarheid en die van anderen. Tegelijkertijd maakt het me bewust van het feit dat ik onderdeel uitmaak van een groter geheel; mijn relatie, gezin, familie, vrienden en mijn thuis. Het idee achter dit werk is om de anonimiteit van de witte strepen, die dagelijks de lucht boven ons doorkruisen, te doorbreken. Het werk laat het moment zien van een passagier uit vlucht KO76156 uit Kopenhagen, die naar mij zwaait op het moment dat het vliegtuig waarin ze zit, over mijn woning vliegt. Er is contact tussen twee mensen, een ontmoeting die zorgt voor herkenning en geruststelling. Materiaal: Porcelein, Populier multiplex
  • TRNSLTR’s

    “Slechts in verbondenheid met de ander zijn wij in staat het ware geluk te vinden, ondanks al onze tekortkomingen” Kunstenaar Gijs Assmann. Contact maken is makkelijk. Echt contact maken is minder makkelijk. Steeds minder nemen we de tijd en ruimte nemen om elkaar te verstaan. De TRNSLTR biedt hulp. Hij vertaalt en zet verschillen tussen mensen om zodat ze elkaar makkelijker en beter zullen begrijpen. De TRNSLTR’s verkeren nog in de ontwikkelfase. De exemplaren hier getoond zijn prototypen. Materiaal: gips, metaal en plastic
  • Prestatie-zucht

    We leven in en prestatiemaatschappij. In een maatschappij waar al onze prestaties worden vergeleken en gemeten. Waar het altijd beter kan en het nooit goed genoeg is. Tenminste dat denken we. Want wanneer is het goed? En waarom moet het altijd beter of meer. Prestatie-zucht is een waarschuwing en troost tegelijkertijd. Materiaal: Aardewerk, hout, glas, vilt.
  • 142 Connected thougts

    Het thema van de laatste opdracht in het 5e jaar is gebaseerd op het werk ‘Large Field Array’ van Keith Tyson. Het gaat over wat je wil achterlaten, wat je wil meegeven. Ik heb er voor gekozen om een werk te maken met mijn belangrijkste leermoment als uitgangspunt. Wat ik de afgelopen jaar met name geleerd heb is dat ik ruimte moet nemen om te experimenteren. Om niet alles te bedenken maar meer te vertrouwen op mijn intuïtie. Om van de route af te wijken en een afslag te durven nemen. Door dit te doen heb ik namelijk ondervonden dat je op plekken komt die je je van tevoren niet had kunnen voorstellen. In ben in dit werk letterlijk het experiment aangegaan door tijdens een wandeltocht met m’n hond, te gaan door associëren op het eerste woord wat in me opkwam. Ruim twintig minuten later, aan het einde van de wandeling had ik 142 woorden. Deze verzameling was het uitgangspunt voor het werk: ‘Connected thougts’. Op het moment van exposeren heb ik 5 woorden uitgewerkt. De selectie van 5 is intuïtief geselecteerd.
  • Ronde hoeken doen geen pijn

    Het uitgangspunt bij dit werk was aerodynamica. Bij aerodynamica draait het met name om het verminderen van de luchtweerstand. Een aerodynamische vorm of uiterlijk zorgt ervoor dat auto's vliegtuigen, motoren en boten maar ook ventilatoren, fietshelmen en zwempakken zo min mogelijk weerstand ondervinden en dus sneller kunnen gaan met minder inspanning of energieverbruik. Maar aerodynamica zorgt er ook voor dat alles gladder en ronder wordt. Ik vindt met name de plekken en situaties waar wrijving ontstaan en die weerstand opleveren interessant en inspirerend. In deze werken worden de scherpe kantjes van een vrije vorm afgehaald. De oorspronkelijke vorm wordt langzaam maar zeker generiek en inwisselbaar. Ze komt tot 'stilstand' en tegelijkertijd in beweging. Gips en lagen papier
  • Defining choices

    Een tweeluik of diptiek was in de middeleeuwen voorbehouden aan de rijken en welgestelden. Het stond voor een samenleving waarin vroomheid, verinnerlijking en persoonlijke devotie  een voorname plaats innamen. Devotie en bezinning gaan wat mij betreft over waar je voor staat en gaat in het leven. Over keuzes maken. Door het scharnier als uitgangspunt te nemen wil ik benadrukken maken dat we altijd een keus hebben. De uitvoering is in gepareld RVS. Het formaat is uitgeklapt 8x16cm.
  • Drieeenheid

    Dit werk is in opdracht gemaakt ter gelegenheid van het afscheid van de voorzitter van de raad van bestuur van een grote zorgorganisatie. De hechte band tussen de drie verschillende leden van het bestuur was het uitgangspunt. Drie eigen vormen die zelfstandig maar ook samen hun weg gaan. Het werk is gemaakt uit drie verschillende kleisoorten.
  • Schaapsdijk 9

    Er zijn ook sokkels die niet zichtbaar zijn, aan het oog ontrokken. Een fundering voor een gebouw is ook een sokkel, een voetstuk voor het huis, de schuur of bedrijfsgebouw. Ik heb de fundering van mijn huis als uitgangspunt genomen om de plek waar ik ben opgegroeid belangrijk te maken. Voor mij was het een fundament waarop ik nu nog verder aan het bouwen ben. Het gaat voor mij niet om de stenen, maar om de plek waar je de goeie dingen meekrijgt zodat je op een gegeven moment met een gerust hart dat huis kunt verlaten om elders een thuis te beginnen. Door slechts delen van de fundering te laten zien, geplaats in de voor Noordoost-Brabant zo kenmerkende schrale zandgronden, worden het fragmenten die een associatie oproepen met sokkels van standbeelden. Sokkels die op deze manier ruimte geven voor herinneringen aan deze fijne plek.
  • Moving statue

    Met een sokkel oftewel voetstuk maak je iets of iemand belangrijk. Vaak is een standbeeld voorbehouden aan (meestal) mannen die verantwoordelijk waren voor belangrijke wapenfeiten en ook nog vaak oorlog-gerelateerd. In sommige gevallen komen echter naast de wapenfeiten ook ander feiten naar boven en blijkt dat het figuur op de sokkel het standbeeld niet waardig is. Hij of zij valt dan (soms letterlijk) van zijn voetstuk. Het werk  gaat over bewustwording. Wannneer verdient iemand een standbeeld? En zijn de helden van vroeger het eigenlijk nog wel steeds waardig om op een voetstuk te worden geplaatst...
  • Grrraster

    Mijn eerste reactie op het thema ‘Raster’ was: verzet. De associaties die namelijk bij mij opkwamen waren namelijk woorden als: structuur, controle en grip. Een raster verdeeld, kadert, creërt letterlijk hokjes. Een raster is de agenda waar alles op uur en tijd moet, de excel sheet met resultaten, de ruilverkaveling uit de jaren 60. Het zorgt voor beheersing om daarmee grip en zekerheid te bieden. Het symboliseert enerzijds voor mij het huidige systeemdenken en het westerse economische keurslijf en anderzijds de ratio. Met name het laatste aspect maakt het voor mij persoonlijk omdat ik als doel heb om meer op mijn gevoel, m’n intuïtie, te gaan vertrouwen. Waar we denken met een raster controle en overzicht aan te brengen is deze ogenschijnlijk. Wat we namelijk vaak niet zien zijn de rafellranden. Het gebied waar men maling heeft aan hekken, kaders en lijnen. Het gebied waar samen wordt gewerkt, verbinding wordt gemaakt. Waar contact ontstaat door tijd te nemen. Niet oppervlakkig, beschouwend van boven, maar op de grond, elkaar in de ogen kijkend. Ik heb de rasters op twee manieren uitgewerkt. Bij de ene zijn de randen van boven aangevreten en beschadigd (kartonnen versie). Bij de andere uitwerking zijn de randen van onderaf beschadigd. In beide gevallen is het bovenaanzicht van het raster intact, pas wanneer het perspectief verandert ziet men dat het raster is aangetast.
  • Opscheppen

    Het thema van de laatste opdracht  jaar 4 was ‘borden’. En maar liefst een container vol met diverse soorten en maten. Een herinnering uit mijn jeugd heeft me getriggered. Op 13e jarige leeftijd was ik tijdens een weekend alleen thuis met m’n 3 jaar oudere zus Ivonne. Van eten koken was natuurlijk geen sprake, m’n zus trok een blik tomatensoep open en smeerde een aantal witte sneetjes brood erbij. Tijdens de maaltijd gebeurde er echter iets onverwachts; ons Ivonne viel flauw tijdens het eten en viel voorover met haar gezicht in haar bord tomatensoep. Ik reageerde wonderbaarlijk alert en tilde haar hoofd uit het bord soep. Gelukkig kwam zus snel weer bij kennis en heeft ze de dagen daarop alleen last gehad van een wat roder dan gemiddeld gezicht en in de lengte der dagen van haar broer die haar wanneer het hem past haar eraan herrinerd dat hij haar destijds gered heeft van de verdrinkingsdood...
  • Bio-structuren

    Bio-structuren was een lekker vrije opdracht die breed interpreteerbaar was. Nadiverse richtingen te hebben verkend ben ik tijdens een wekelijkse wandeling samen met Dian maak geïnspireerd door de lente die zich aankondigde. Overal zag je struiken en bomen met knoppen die op openbarsten stonden. De natuur, het leven wat duwde en drukte, naar buiten wilde. Elk jaar weer, onstopbaar. Natuur = leven = groei. Door het proces van groei toe te passen op obecten die door de mens zijn gemaakt ontstaat een vervreemdend effect. Een voorwerp wordt op deze manier natuurlijk, kwetsbaar en aaibaar. Ik heb naar objecten gezocht die een vormtaal hebben die je ook in de natuur terug ziet. Voorwerpen die een specifiek element bezitten wat repeteerbaar is, zoals een tandenborstel, bril, lantaarnpaal of kopje. Uiteindelijk heb ik er voor gekozen om het kopje als object uit te werken in keramiek, omdat het oortje ervan een mooie assoicatie heeft met een natuurlijk groeiend element.
  • ‘De weg van het ei’. I.s.m. Birgit Schoenaker

    Hoe het ei vanaf 1 meter hoogte heelhuids beneden te krijgen zonder het ei zelf ‘geweld’ aan te doen in de vorm van een verpakking of andere vorm van bescheming. Dat was het uitgangspunt bij deze opdracht. Het idee van een kussen waarin het ei wegzakt onstond wat vervolgens snel evolueerde in een doorzichtig opblaasbare variant. Door het ei op het opgeblazen kussen te plaasten en het vervolgens langzaam leeg te laten landt het ei op de grond.
  • Zwart virus

    Het bezig zijn met het thema zwart werkte als ’n soort van virus op me. Als een olievlek verspreidde zwart zich langzaam in mijn gedachten en beïnvloedde mijn gemoedstoestand. Dit proces heb ik vorm gegeven in een tafereel. Het zwart wat langzaam bezit neemt van de situatie en deze gaat beheersen.
  • Witte herinnering

    Hier heb ik foto’s ontleed en opnieuw opgebouwd in lagen. Vervolgens een gipsen mal gemaakt en met gietklei tabletjes gegoten. Door de gelaagdheid, de broosheid van het keramiek ontstaat een subtiele afdruk van het oorspronkelijke beeld.
  • Gebroken wit

    Een foto ontleed en opnieuw opgebouwd in verschillende materialen. De verschillende texturen en wittinten zorgen voor dat het oorspronkelijke verhaal abstract wordt, het nieuwe beeld nodigt uit voor interpretatie.
  • Van punt tot paviljoen

    Van punt tot paviljoen Leuk, met een collage aan de slag. Paviljoen, een buitenverblijf, luchtig, vrij en inspirerend. Maar vanuit een collage een transitie maken naar een paviljoen... Daar begon het voor mij te wringen. Goed, aan de slag en proefondervindelijk ontdekken. Daardoor ontdekte ik dat het proces om vanuit platte lagen papier een 3D vorm vormen een interessant resultaat kon opleveren. Door laag voor laag af te pellen en deze te om te zetten in een 3D vorm, wordt onthuld wat voorheen niet zichtbaar was. In eerste instantie heb ik dat vrij letterlijk gedaan. De ‘lagen’ van de aarde (van de zwarte grondlaag naar het rode magma) blootgelegd. Vervolgens heb ik een meer abstracte vertaling gemaakt door mijn dierbare, herinneringen tastbaar in 3D vorm te visualiseren. En daarmee onthuld wat in eerste instantie verborgen was.
  • Licht

    April 2014. Mensen hebben licht nodig. Licht is warmte, is leven. Licht is hoop. Licht staat voor het goede, de strijd tegen het kwaad. Hemels licht. Licht is op z’n mooist wanneer het ‘vecht’ tegen het donker. Het licht van de zonsopgang, de dageraad. Maar ook de kaars, het straaltje zonlicht wat tussen de gordijnen door de kamer binnendringt. Of het licht van de ene ruimte wat door de kier van een deur de andere ruimte verlicht. Het idee was om het schijnsel van het licht, afkomstig van een deur naar een verlichte ruimte die op een kier staat, te abstraheren. Door het licht van de deuropening en het schijnsel ervan op de vloer en de wand hetzelfde te behandelen ontstaat er een lichtbron uit één geheel.
  • Grensgevallen

    Februari 2014. Grenzen stellen en verleggen zijn vaak de oorzaak van conflicten en oorlogen. Wat me met name bezighoudt is hoe bewoners in een grensgebied, in dit geval het gebied tussen Nederland-Duitsland, omgaan met de oorlog. Hoe zijn de contacten tussen de bewoners van het ene land en het andere, letterlijk buren, tijdens en na een oorlog. In mijn onderzoek kwam ik op een site genaamd waar ik beelden aantrof van zogenaamde ‘asfaltbotsingen’. Foto’s van asfalt waar letterlijk de grens doorheen loopt. Aan de ene kant is het asfalt gelegd door Nederland en aan de andere kant door Duitsland. Twee verschillende wegdekken maar tegelijkertijd één weg. Dit inspireerde mij tot het maken van ‘Grensgevallen’ Een serie alledaagse voorwerpen die uit twee helften bestaan; de ene helft Duits, de andere Nederlands. Afkomstig uit twee grensplaatsen, Groesbeek in Nederland en Kleef in Duitsland. Uit beide plaatsen heb ik gebruikte voorwerpen verzameld, ze doorgezaagd om ze vervolgens samen te voegen tot nieuwe voorwerpen. Alledaagse voorwerpen, voor de helft Duits, voor de helft Nederlands. Voorwerpen die door de grens gevormd zijn en ogenschijnlijk hun oorspronkelijke functie hebben behouden. Deze voorwerpen laten voor mij zien dat we wel degelijk verschillen maar uiteindelijk ook één zijn.
  • Selfies

    Januari 2014. Het zelfportret heb ik in eerste instantie letterlijk genomen door mezelf te portretteren via foto’s en tekening. Vanuit daar teruggegaan naar enkel een contour van mezelf. Deze contour ben ik vervolgens gaan vullen, waarin ik in de uitvoering gezocht heb naar materialen en composities die iets over mij vertelden. ‘Grenzen opzoeken, schaven, druk, introvert, verhullen, abstraheren, groeien en gelaagdheid’, waren begrippen die ik heb proberen te verbeelden. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat deze serie zelfportretten vooral weergeven waar ik op dit moment mee worstel. De contour als kader. Als houvast maar ook als omheining. Zoekende naar nieuwe openingen. Het proberen los te komen en de behoefte om afstand te nemen. Het openstaan en opzoeken van inspiratie van buiten.
  • Family matters

    Bij het observeren van het werk van het werk van de oude meesters ben in met name gefascineerd door de prachtige en indringende (zelf)portretten. Rubens, Rembrandt, Van Meer en Hals, maar ook het werk van Freud en Chuck Close. Wat me met name intrigeerde is het gegeven van het vastleggen, het vereeuwigen. Soms waren de geportretteerden een keus van de schilder zelf maar vaak zijn ze geschilderd in opdracht en was het voor de kunstenaar een belangrijke bron van inkomsten. Het op doek vereeuwigd worden was dan ook vaak voorbehouden aan mensen van statuur en/of veel geld. Vanuit daar kwam de gedachte om een aantal voor mij belangrijke mensen ook middels een portret vast te leggen. Bij het zoeken naar een manier van het vastleggen van mijn familie herinnerde ik me de oude familieportretten. Deze zwart/wit beelden bestonden uit een verzameling van vrijstaande familieportretten. Het geheel had een sepia uitstraling. Dit deed me denken aan de foto- en schilderijlijsten zelf in onze huiskamer van weleer waarvan je duidelijk de afdruk kon zien zodra je ze van de muur afhaalde. Wat weer te maken had met het feit dat 5 van 7 gezinsleden binnen mijn familie verstokte rokers waren wat tot gevolg had dat de oorspronkelijk witte muren een sepia kleur hadden. Elk jaar werden deze muren tijdens de grote schoonmaak met loog afgeschrobd waardoor de oorspronkelijke kleur weer tevoorschijn kwam. Voor even dan want binnen de kortste keren waren ze weer egaal sepia. Dit bracht me op het idee om mijn familieleden te portretteren op een manier die verwijst naar de afdrukken die destijds ontstonden door het gevolg van de rook.
  • Not any box will do

    September 2013. Het uitgangspunt bij deze opdracht was een specifiek doosje. Wat me intrigeerde was de herkomst en functie van het doosje die onbekend waren. Ik heb de anonimiteit van het doosje als input genomen. De doosjes staan voor serieproductie. Een herhaling van dezelfde werkzaamheden en handelingen. Het doosje heeft een anoniem karakter, elk doosje is hetzelfde en verhuld zijn inhoud niet. Toch komen er wel degelijk mensenhanden aan te pas gekomen in het proces. Handen die vouwen, inpakken, oppakken en wegzetten. Door menselijke interventies zichtbaar te maken krijgen de doosjes een verhaal waardoor de anonimiteit eraf gaat. Door vervolgens deze interventies een seriematige behandeling te geven ontstaat een vervreemdend effect.
  • Ex Libris 2

    Maart 2013. Wanneer je erop kunt vertrouwen dat de lener van je boek, het altijd na het lezen, retourneert is een Ex Libris eigenlijk helemaal niet nodig. Helaas is de praktijk anders. Hoe voorkomen we dat geleende boeken niet of heel laat geretourneerd worden? Door de lener er op een originele en tegelijkertijd duidelijke wijze eraan te herinneren dat het gelezen boek niet van hem of haar is. De Ex Libris is in dit geval geen stempel, preeg of sticker maar een miniboekje. Het wordt geplaatst direct na de laatste pagina van het eigenlijke boek. Een toegift met een duidelijke boodschap.
  • Ex Libris 1

    Februari 2103. De naam van de eigenaar van het boek laten zien,  zonder daarvoor een eigen merk/logo of signatuur toe te voegen. Op de ‘franse’ pagina wordt een strook kleur met marker aangegeven. Vervolgens wordt door het markeren van de letters van de eigenaar, op de 1e pagina van het boek, in een bepaalde kleur, het boek minimaal aangetast.
  • It’s all about me YELLOW!

    Januari 2013. Monochroom, oftewel één kleur. Een uitdaging of beperking? De inspiratie kwam voor mij door het laatste. Één kleur die beperkt, afbakent. Één kleur die beklemt en verstikt, domineert. Één kleur, egoïstisch, opdringerig; een dictator. En welke kleur past daar beter bij dan geel. De kleur geel als bedreigend. De kegelvorm benadrukt de aanwezigheid en intensiteit, de kleur geel wordt feller en meer verzadigd naarmate de punt scherper wordt. Materiaal: kunsstof, mdf, verfspuitbussen, verf
  • Cu-virus

    December 2012. De kubus als organisme, wat groeit. Waar schimmels en zwammen zich nestelen op natuurlijke organismen zoals bomen en stenen groeit de kubus op harde geconstrueerde materialen zoals kunstof en staal. Door het creëren van een nis oftewel ruimte waarin de 3D-schimmel zich kan nestelen wordt het proces (de groei van het gezwel/schimmel) een autonoom object. Materiaal MDF/ hout/ kunstof/ spuitlak/ lijm
  • Presse Papier

    November 2012. Ruimtesuggestie in kleur. De ruimte abstract weergegeven in een vierkant kader. Door het kader wordt de ruimte begrensd; opgesloten. Door vervolgens de ruimte binnen te dringen met een massief zwart vlak wordt de ruimte aangetast en vervormt en de suggestie van ruimte benadrukt.
  • Familie verhoudingen

    September 2012. De verschillende keien in de compositie zorgen voor spanning. Er ontstaan onderlinge verhoudingen binnen het kader. Vanuit hier ontstond het idee om deze ‘verhoudingen te projecteren op een familie. Ik heb gezocht naar oude familiefoto’s (statige portretten) en vervolgens de keivormen op de gezichten van de diverse familieleden geplaatst. De keien als basis voor de verhoudingen binnen een familie. Uitgevoerd in kleur met Gouache. Een drietal composities met keien zijn geprojecteerd op een drietal families. De gezichten van de families zijn vrijgehouden om het een meer persoonlijk karakter te geven. Door de originele compositie langs de familiefoto te plaatsen worden de ‘eigenlijke’ verhoudingen duidelijk.
  • Personal space

    Maart 2012. De meubels in een woning hebben behalve een functie ook vaak een estetische waarde. Ze hebben ieder hun eigen identiteit maar zijn tegelijkertijd doordat ze samen in één ruimte verkeren als het ware ook familie van elkaar. Ze leggen beslag op onze ruimte en hebben, net zoals wij zelf, ieder op zich ook hun eigen ‘personal space’. Door de personal space van een meubelstuk te abstraheren (lengte x breedte x hoogte) en deze zichtbaar te maken benadrukken we het ‘familiegevoel’. De plexiglas ‘schil’ om de meubelstukken ontneemt tevens de functie ervan waardoor de nadruk komt te liggen op het estetische aspect, waardoor elk meubel een object op zich wordt.
  • Arendonk United

    Januari 2012. Bestaande texturen kunnen behalve aangetast ook gecamoufleerd worden. Denk bijvoorbeeld aan het stucen van een bakstenen muur maar ook het (dagelijks) aanbrengen van make-up. Door verschillende texturen te bedekken met een nieuwe laag worden de oorspronkelijke texturen gecamoufleerd en ontstaat één nieuwe textuur. De Belgische architectuur is er een van diversiteit en verscheidenheid. Door de verschillende huizen te bedekken onder een nieuwe laag wordt er eenheid in verscheidenheid aangebracht. Fotocollage van huizen in Arendonkse straat afgedrukt op canvas, bedekt met een laag cement.
  • Houten huid

    December 2011. Onderzoek naar texturen die in de loop van de tijd worden aangetast door wrijving of druk. Denk aan een leren zitting van een stoel, een houten traptrede, een deurknop, toets van een toetsenbord, sporen van banden, eeltplekken etc. Door wrijving, een herhaalde beweging van het ene voorwerp op het andere worden de texturen van beide voorwerpen aangetast. Naarmate de wrijving toeneemt komen onderliggende lagen bloot te liggen. 6-tal plankjes voorzien van 4-tal lagen verf. Elk plankje wordt geschuurd, met elk plankje neemt intensiteit van schuurfrequentie toe waardoor uiteindelijk bij het laatste plankje alle lagen zichtbaar worden. Door de lagen in huidskleur te verven krijgt men een associatie met een schaafwond, waarbij uiteindelijk het bot(houtstructuur) blootgelegd wordt.
  • Coloured shadows

    Oktober 2011. Kleuren ontstaan door het licht wat door het gekleurd glas heen schijnt. De kleuren zijn als het ware de schaduwen van de gekleurde elementen van glas. De intensiteit en de grootte van de gekleurde schaduwen zijn afhankelijk van het licht. De glazen elementen zijn te verschuiven en te verplaatsen. Tevens is de schijf zelf te draaien waarmee het kleureffect beïnvloed kan worden.